## Pożegnanie z rzeczami

Ostatnie miesiące były pełne pożegnań na wielu płaszczyznach.
Pożegnałam się z większością tego, co posiadałam. Szczerze mówiąc muszę się pozbyć jeszcze wielu. Myślałam, że jestem minimalistką, która nie gromadzi zbyt wiele. Okazało się, że sama byłam zaskoczona tym, ile rzeczy miałam. Jest jednak coś, co bardziej mnie zaskoczyło. Z każdą kolejną rzeczą, którą sprzedawałam bądź oddawałam, czułam, jakbym pozbywała się jakiejś części mnie. Nie zrozum mnie źle - czułam ulgę, ale równocześnie towarzyszyło mi przerażenie. To był moment, w którym zaczęłam myśleć: “To się dzieje naprawdę. W pewien sposób zostawiam tę część siebie za sobą”. 


Pożegnałam się z mieszkaniem, które wynajmowałam. Wiem, że to tylko mieszkanie, ale to było miejsce, w którym zaczęłam “żyć” na nowo. To mieszkanie pamięta ludzi, dzięki którym mogłam się śmiać, kochać, ale też tych, przez których płakałam. To było moje gniazdko, w którym mogłam razem z Cookiem ukryć się przed światem kiedy tego potrzebowałam. Mogłam też otworzyć drzwi dla ludzi, którzy sprawili, że moje życie było bardziej ekscytujące i miało więcej kolorów. 
Urządziłam to mieszkanie miłością, otaczając się zdjęciami ludzi, których kocham. To tam pozwoliłam sobie świętować te małe momenty w życiu - zapach choinki w okresie Bożego Narodzenia (swoją drogą była w moim mieszkaniu razem z przytulnymi światełkami przez miesiące), smak i zapach mojej porannej kawy, śmiech moich przyjaciół, kiedy lepiliśmy pierogi w mojej małej kuchni.
Te wszystkie momenty, kiedy siedziałam na kanapie pod kocem i obserwowałam Cookiego, który spał, albo robił coś śmiesznego.


To miejsce pamięta ludzi z całego świata, którzy wnieśli do mojego życia trochę słońca, nauczyli mnie czegoś o swojej kulturze, opowiadali swoje historie życia i słuchali moich. Przynieśli ze sobą miłość i sprawili, że moje serce rosło. 


Mieszkanie pamięta także te smutne momenty w moim życiu - łzy i walkę o to, żeby nie zgubić samej siebie. Te wszystkie momenty rozczarowania i strachu. Strachu, że miłość już nie istnieje.


Nie tylko pożegnałam to miejsce, ale także przygotowałam je dla kolejnej osoby, która stworzy tam swoje miejsce.  Kiedy malowałam ściany czułam jakbym mówiła mieszkaniu: “Ten rozdział już jest skończony. Był piękny, ale czas przygotować energię dla kolejnej osoby, która wniesie tu swoje życie.” Byłam zaskoczona tym, jak bardzo przyjemne jest malowanie ścian (Ale nie sufitów! O nie!).




## Pożegnanie z pracą z dziećmi

Pożegnanie z rzeczami nie było największym wyzwaniem.

Kolejnym krokiem było powiedzenie “do widzenia” mojej “karierze”. To nie pierwsza taka sytuacja w moim życiu, ponieważ kilka razy zmieniałam już swoją ścieżkę zawodową. Ale tym razem jest inaczej. Wiem, co zostawiam, ale nie mam pojęcia, co jest przede mną. 

Pożegnałam się zatem z jogą dla dzieci. Oczywiście jest możliwość, że będę uczyć dzieci jogi w przyszłości, ale była to duża część mnie. To nie była tylko praca, ale misja, aby zmienić życie tych dzieci na lepsze. Nie uczyłam ich tylko jogi. Moim celem było nauczyć ich, jak obserwować swoje ciało, zauważać napięcie i towarzyszące mu emocje. Chciałam nauczyć ich, jak oddychać i jak “po prostu być tu i teraz”. W ten sposób chciałam przyczynić się do stworzenia społeczeństwa, które będzie bardziej uważne i lepiej poradzi sobie w świecie pełnym rozproszeń.  Czy udało mi się to osiągnąć? Nie wiem. Wiem tylko, że zmieniłam życie kilku dzieci na lepsze.


Ten projekt był dla mnie na tyle cenny, że nie mogłam pozostawić moich uczniów bez możliwości kontynuowania praktyki jogi. Znalazłam dla nich nową nauczycielkę, z którą mogą kontynuować swoją przygodę z jogą.  Czuję się, jakbym w ten sposób oddawała część siebie, ale wiem, że zrobiłam to po to, aby ten projekt mógł być nadal realizowany. 
Jestem pewna, że moi uczniowie są w dobrych rękach i Magda o nich zadba.

Kiedy myślę o pożegnaniu z uczniami, którzy ćwiczyli ze mną przez te lata, wciąż mam łzy w oczach.  Od jednej uczennicy dostałam drewnianą ręcznie robioną figurkę z postacią ćwiczącą jogę. To będzie zdecydowanie mój totem na czas podróży. 

Kolejną dużą częścią mojego życia przez ostatnie lata była praca w szkole. Wiem, że to “tylko praca”, ale dla mnie to nie była nigdy tylko praca. Zostawiłam moją “karierę” w IT, aby wrócić do szkoły, bo miałam ogromne pragnienie, aby zrobić coś, co będzie miało znaczenie. Miałam misję, aby pomóc kształtować lepsze przyszłe społeczeństwo.  I wydaje mi się, że udało mi się to zrobić. Te lata w szkole były pełne różnorodnych doświadczeń. Było wiele wspaniałych momentów, kiedy mogłam obserwować, jak moi uczniowie się rozwijają. Nie potrzebowałam nic więcej.

Kiedy zaczynałam tę pracę, przyświecała mi jedna myśl: jeśli uda mi się wnieść światło w życie przynajmniej jednego ucznia (pomóc mu się rozwinąć, być bardziej pewnym, odkryć talenty, które ma), to wystarczy.
W tym miejscu chcę się zatrzymać, aby wspomnieć kogoś, kto zainspirował mnie do tego, abym została nauczycielką. Była to moja nauczycielka języka polskiego z podstawówki - Pani Renia. Była to pierwsza osoba w moim życiu, która zobaczyła moje światło i pomogła mi je dostrzec. Jestem i będę jej za to wdzięczna do końca mojego życia, bo zmieniła moje życie na lepsze. Uwierzyła we mnie i dzięki niej nauczyłam się wierzyć w siebie.

Wspomniałam o niej, ponieważ idąc do szkoły miałam dokładnie ten obraz w swojej głowie. Myślałam: jeśli będę mogła być Panią Renią dla przynajmniej jednego dziecka i zmienię jego życie na lepsze, to wystarczy.

Pracę w szkole zaczęłam jako nauczycielka świetlicy. Potem uczyłam języka angielskiego w edukacji wczesnoszkolnej. Ale moim celem było uczenie czegoś więcej niż sam język angielski.Chciałam nauczyć moich uczniów, jak odkrywać swoje mocne strony, komunikować się ze sobą, współpracować i rozwiązywać konflikty.  Pragnęłam ich zainspirować do myślenia poza schematem. Czy byłam perfekcyjną nauczycielką? Oczywiście, że nie. Wciąż uczyłam się i odkrywałam różne sposoby komunikacji i pracy z moimi uczniami.

EduScrum był ważną częścią mojej pracy nauczycielskiej.  Używałam wartości i zasad eduScruma, dostosowując je do potrzeb moich uczniów. W tym samym czasie współpracowałam z cudowną Martą i Pauliną, organizując warsztaty i dzieląc się wiedzą na temat edukacji. Nie mówię “do widzenia” edukacji, ale w pewien sposób wciskam przycisk „pauza”, aby odkryć nieco więcej o sobie i o otaczającym mnie świecie. 


## Pożegnanie z pracą z dziećmi

Napisałam sporo o mojej karierze, ale to było coś więcej. Szkoła to dla mnie przede wszystkim ludzie: uczniowie, nauczyciele, rodzice, pracownicy szkoły. Przez te lata zdałam sobie sprawę, jak ważne jest dla mnie, aby w pracy być otoczoną ludźmi. Jestem w stanie pracować na swoim laptopie przez chwilę, ale prawdziwy kontakt twarzą w twarz to coś, czego nie jestem w stanie zastąpić niczym innym. 


Edukacja wczesnoszkolna ma swoje plusy i wyzwania. Największą zaletą jest autentyczny kontakt - uśmiech dziecka, przytulenie i te poważne pytania, przez które nie możesz się przestać śmiać. Te same rzeczy mogą być jednak wyzwaniem, kiedy jesteśmy fizycznie zmęczeni i przebodźcowani. 
To, co chcę zachować w swoim sercu z tego doświadczenia, to poczucie, że mogłam towarzyszyć im w ich rozwoju.  Jestem wdzięczna za każdego ucznia i uczennicę - także za tych, którzy czasami sprawiali, że moje życie było piekłem. To dzięki tym uczniom zdałam sobie sprawę jak ważne jest obserwowanie człowieka bez osądzania. Bo zachowanie człowieka, nigdy nie jest “tylko tym”. Za każdym zachowaniem kryje się historia, której nie znamy. To, co widzimy, jest tylko rezultatem wielu zdarzeń. 
Pożegnanie tych wszystkich małych ludzi było dla mnie bardzo emocjonalne, ale też piękne.  Już za nimi tęsknię!


Bardzo ciekawe było także budowanie relacji z ich rodzicami.  Muszę przyznać, że przez te lata ciężko pracowałam na to, żebyśmy rzeczywiście współpracowali i czuli, że jesteśmy po tej samej stronie barykady. Było warto! Te wszystkie słowa rodziców o tym, jak zmieniłam życie ich dzieci, zostaną ze mną na zawsze.
To są te momenty, kiedy można powiedzieć szczerze: “Jestem szczęśliwa i dumna”. Ale nie byłam dumna tylko z siebie i moich uczniów.  Wiedziałam, że ten wysiłek był pracą wielu rąk - uczniów, rodziców, innych nauczycieli i pracowników szkoły.
Jedna mama przesłała mi piękną piosenkę: “Chwytaj dzień” (swoją drogą, słucham jej teraz) i ta piosenka będzie mi towarzyszyć w moich przyszłych przygodach.


Czas najwyższy wspomnieć ludzi, bez których nie mogłabym się rozwijać i cieszyć czasem w szkole - nauczycieli i wszystkich pracowników szkoły. Wciąż pamiętam ten moment podczas rozmowy o pracę z Panią Dyrektor. Już wtedy wiedziałam, że to właściwe miejsce dla mnie. 
Nauczyciele w tej szkole to nie “tylko” nauczyciele. Spotkałam tam tyle osób z otwartymi sercami, które wspierały mnie i pomagały mi w mojej pracy. 
Inspirowali mnie swoim sposobem komunikowania się z uczniami oraz tym, ile miłości i wysiłku wkładali w swoją pracę. 


Praca nauczyciela jest jedną z najgorzej opłacanych i najbardziej niedocenianych profesji w Polsce, ale ma ogromne znaczenie. Wszyscy nauczyciele i pracownicy szkoły, którzy to czytacie - chcę, abyście wiedzieli, że robicie wspaniałą robotę i jestem niesamowicie wdzięczna, że pojawiliście się w moim życiu. Będę Was pamiętać i cieszę się, że moi uczniowie zostają w Waszych rękach! 


Kończąc ten rozdział pożegnań z ludźmi - nie pożegnałam się w pełni z Polską, ponieważ oficjalnie zaczynam moją podróż w październiku. 
Jeśli więc to czytasz i jeszcze nie widzieliśmy się na kawie, to wkrótce się do Ciebie odezwę! 

## Pożegnanie ze sobą

Ostatnią osobą, z którą się pożegnałam, byłam ja sama. Pożegnałam się z Renią, która mieszkała w Krakowie od czasów studiów.  Tak, opuściłam go na 5 lat, żeby mieszkać w Australii, ale Kraków wciąż był ogromną częścią mojego życia.  Zatem zostawiam za sobą część siebie, która przez te lata bardzo się zmieniła.  Część mnie, która zmieniła karierę, miała kilkakrotnie złamane serce, straciła przyjaciół, ale też zyskała nowych. Zostawiam część mnie, która robiła rzeczy dla innych albo pod wpływem innych.  Nie oznacza to, że będę się skupiać tylko na sobie. To nie o to chodzi. Ale chcę w końcu w pełni słuchać siebie i swoich potrzeb — teraz i już do końca mojego życia.  I to oznacza spełnianie marzenia, które czekało w moim sercu od dawna.

Po tych wszystkich pożegnaniach spakowałam razem z Cookiem cały mój dobytek. I w ten oto sposób rozpoczęliśmy nowy rozdział życia.

Chcesz wiedzieć, co wydarzyło się dalej?
Zostań ze mną. Opowiem Ci wkrótce. 



Ostatnie miesiące były pełne pożegnań - z rzeczami, miejscami, ludźmi, pracą i częścią siebie, którą byłam gotowa zostawić za sobą. To był czas pełen emocji, strachu, ale też ulgi i wolności. Pozbywając się tego, co znane, robiłam przestrzeń na nieznane i marzenie, które od dawna czekało w moim sercu.  To historia o zamykaniu jednego rozdziału i odwadze, by rozpocząć kolejny.

Żegnam życie, które znałam

## Wstęp


Nigdy nie będzie „idealnego” momentu, aby zacząć.    Dlatego zaczynam dziś. To mój moment, w którym postanawiam zacząć pisać do Ciebie na nowo. Ten blog wciąż jest trochę chaotyczny i pełen śladów mojego poprzedniego życia, ale nie przeszkadza mi to. Chcę pisać bez presji, bez oczekiwania, że wszystko musi być perfekcyjne.


## 
Dlaczego to robię?


 Bo jestem zmęczona krótkimi formami wyrazu. Zarówno ich tworzenie, jak i konsumowanie zaczęło mnie męczyć. Czuję niedosyt i pustkę, gdy Instagram mówi mi, że muszę zakończyć filmik w określonym czasie, albo gdy post nie mieści się w limicie znaków. A ja czuję, że muszę, bo się uduszę! Że chcę się wyrażać i chcę się dzielić moimi przemyśleniami i historiami. 

Wiem, że to nie będzie forma dla każdego. I dobrze! Nie zależy mi na tym, żeby tu był „każdy”. Chcę, aby trafiały tu osoby, które czegoś szukają i może dzięki moim tekstom choć trochę zbliżą się do tego, czego szukają. A może wręcz odwrotnie - oddalą się i zyskają nową perspektywę, która pomoże im dostrzec, że odpowiedź była tuż obok.

 Zapraszam Cię do świata moich myśli, jeśli lubisz kontemplować życie i masz w sobie ciekawość, by odkrywać jego piękno.

 Piszę ten tekst tuż po rozmowie z moją przyjaciółką, której bardzo dziękuję za wsparcie. To takie ważne, aby otaczać się ludźmi, którzy dodają skrzydeł i dzięki którym chce się latać! Bez nich nie byłabym w miejscu, w którym jestem dzisiaj.


## 

Czego możesz się spodziewać na tym blogu?



Będę dzielić się swoimi doświadczeniami na wielu płaszczyznach. Poruszę tematy związane z ludźmi, komunikacją, społecznymi obserwacjami. Pojawi się edukacja, bo to obszar, który w ostatnim czasie zajmuje dużą część mojego życia. Nie zabraknie też jogi i kontaktu z ciałem. Pokażę moje podróże i refleksje nad tym, co już doświadczyłam -  różne kultury, ludzi, sytuacje.

To będzie mieszanka przeróżnych tematów, ale łączy je jedno: refleksja. Zachęcam Cię, by dołączyć do tej podróży, w której odkryjemy kolejne zakamarki naszych umysłów i serc.    Jeśli mnie jeszcze nie znasz, to wiedz, że jestem mistrzynią zaczynania od nowa i zmian wszelkiego rodzaju.  Zatem nie przywiązuj się do tego, co napisałam w poprzednim paragrafie. Ostatni czas pokazuje mi, że lubię podążać za tym, co przynosi życie. Nie znaczy to, że nie lubię planować. Jest we mnie część „kontrolująca” (zwę ją „kontrolującą Renią”), która uwielbia planować i organizować. Ale udało mi się ją nieco „przekabacić” i teraz planuję tylko to, co naprawdę konieczne.

 A na tym blogu? Niczego nie muszę. Moja wizja tego, co tu się będzie działo, może się jeszcze diametralnie zmienić. Pozwalam sobie na zmiany, a wręcz je kultywuję, bo każda zmiana to szansa na rozwój i lepsze poznanie siebie.

Wracam do pisania, by dzielić się swoimi myślami, historiami i refleksjami bez presji i ograniczeń krótkich form. To nowy początek, przestrzeń na zmiany i odkrywanie życia z różnych perspektyw.

Zacznijmy od nowa!

## Wstęp

Dowiesz się dzisiaj o **[eduScrumie](https://eduscrum.com.au/)** - ramach postępowania podczas pracy z uczniami. Zakochałam się w tym pomyśle od pierwszego momentu, kiedy o nim usłyszałam i dzisiaj chciałabym, aby jak najwięcej ludzi się o nim dowiedziało. 

Początkowo planowałam napisać artykuł o podstawach **[eduScruma](https://eduscrum.com.au/)**, ale zdałam sobie sprawę z tego, że zanim opowiem wam **czym** jest eduScrum, muszę opowiedzieć wam więcej o **”dlaczego**.

Dlaczego potrzebujemy go w edukacji? Dlaczego właściwie miałabyś (będę pisać w tej formie przez cały artykuł dla ułatwienia) używać go ze swoimi uczniami? Co jest w nim takiego, że go tak bardzo lubię?

## Skad moja milosc do eduScruma?

Jestem pewna, ze pod historia Willego kryja sie problemy, których nauczyciele doswiadczaja kazdego dnia swojej pracy. Willy rozmawial z Markiem, poniewaz szukal inspiracji. Bardzo chcial pomóc swoim uczniom lepiej wspólpracowac i chcial umiec wykorzystac ich potencjal podczas procesu edukacyjnego.

Ja osobiscie uwazam, ze sercem [eduScruma](https://eduscrum.com.au/) jest **troska o uczniów i odkrywanie jak mozna im pomóc wzrastac**. To jest moje **Dlaczego** - mój powód, dla którego tak bardzo lubie [eduScruma](https://eduscrum.com.au/). Jestem nim zainspirowana, bo glówna misja w moim zyciu jest pomoc ludziom w odkrywaniu ich potencjalu. 

Jesli kiedykolwiek postanowisz wdrozyc  [eduScruma](https://eduscrum.com.au/) w swojej klasie, pamietaj - jego celem nie jest tylko kolejna technika, która mozesz wykorzystac. [eduScrum](https://eduscrum.com.au/) to nie jest srebrna kula, która magicznie rozwiaze Twoje problemy. Ale jesli tylko bedziesz miec odpowiednie podejscie i bedziesz dbac o swoich uczniów, pomoze Ci dodac im skrzydel.

![Latanie](img/fly.jpg "Latanie")

## eduScrum a Scrum

Jak mozesz przeczytac w historii Willego, stworzyl on [eduScruma](https://eduscrum.com.au/) po tym jak odkryl czym jest **Scrum**.

Jesli czytasz ten artykul i termin Scrum jest dla Ciebie czyms zupelnie obcym i niezrozumialym, zachecam Cie do przeczytania moich poprzednich postów: 

* [Pierwsze kroki w nauce Scruma](/pl/blog/first-steps-to-learn-scrum/)
* [Relacja miedzy Scrumem a Agile](/pl/blog/relationship-between-scrum-and-agile/)

[eduScrum](https://eduscrum.com.au/) i Scrum maja wiele wspólnego, ale to juz wyjasnie w kolejnych artykulach. Póki co, chcialabym skupic sie na wyjasnieniu **Dlaczego**.

### Edukacja teraz vs 100 lat temu - transformacja linearnego sposobu nauczania

Na poczatku, kiedy zaczynalam pisac ten post, chciala napisac, ze edukacja nie zmienila sie za duzo przez ostatnie 100 lat. Nie zrobie tego, poniewaz byloby to nieprawda. 
Przeniesmy sie w czasie, aby zaobserwowac **co sie zmienilo przez ostatnie 100 lat** w edukacji:

* 100 lat temu edukacja byla dostepna tylko dla limitowanej liczby ludzi. Obecnie tak jest tylko w niektórych slabo rozwinietych krajach. Co wiecej, my jako kobiety jestesmy teraz w duzo lepszej pozycji. Kiedys edukacja byla zarezerwowana tylko dla mezczyzn. 
* Szkoly nie uzywaja juz kar cielesnych. Jest to obecnie nielegalne w wiekszosci krajów na swiecie, a kiedys bylo norma. Mój tata opowiadal mi wiele razy jak dostal linijka po rekach od nauczyciela i nie tylko. 
* Technologia jest obecnie duzo bardziej zaawansowana - szkoly uzywaja interaktywnych tablic, komputerów, tabletów. 
* W przeszlosci nauczyciel “mial zawsze racje”, nawet jesli nie mial. Dzisiaj jest duzo wiecej miejsca na popelnianie bledów i nauczyciele równiez moga je popelniac, bo sa ludzmi, a nie robotami (wiem, ze nie wszedzie wciaz jest to akceptowalne, ale jednak bardziej niz w przeszlosci). 

**Co zatem sie nie zmienilo od 100 lat?**

Znalazlam swietny obrazek na https://educationrickshaw.com/, który swietnie to pokazuje. 

![Kierunek nauczania vs uczenie sie](img/direction.png "Kierunek nauczania vs uczenie sie ")

Chcialabym Ci napisac, ze lewa strona prezentuje edukacje 100 lat temu, a prawa edukacje teraz. Niestety nie jest to prawda, poniewaz wciaz w duzej mierze uczymy sposobem pokazanym po lewej stronie. Oczywiscie sa pewne zmiany np. Zmiana pozycji biurek w niektórych szkolach, ale jedna rzecz sie nie zmienila: 

**Kierunek strzalki jest ten sam - skierowany od nauczyciela na ucznia.**

T - odzwierciedla **nauczyciela**, S - **ucznia** a strzalka pokazuje **kierunek nauczania**. Jak mozesz zauwazyc na obrazku po lewej stronie, strzalka idzie od strony nauczyciela do ucznia. 

**Co to oznacza?**

* Nauczyciel jest zródlem jedynej wiedzy i prawdy.
* Rola nauczyciela jest tworzenie kreatywnych, interesujacych lekcji i sprawienie, zeby uczniowie zapamietali, to czego sa uczeni.
* Zadaniem uczniów jest zapamietanie tych lekcji.

Jest kilka aspektów w tym podejsciu, które **nie dzialaja za dobrze**:

* Nauczyciele sa swietnymi ludzmi, ale nie powinni byc jedynym zródlem prawdy i wiedzy dla uczniów.
* Odpowiedzialnosc za proces uczenia sie nie powinna byc tylko na ramionach nauczyciela.
* W tym podejsciu uczen jest tylko pasywnym “odbiorca wiedzy”, kiedy w rzeczywistosci to nie jest sposób w jaki sie uczymy.

### 1. Dlaczego: zmiana kierunku, wzmocnienie pozycji uczniów

Bazując na analizie przeszłego i obecnego stanu edukacji, możemy zauważyć, że wciąż coś nie do końca działa. W ten oto sposób odkryliśmy nasze pierwsze **dlaczego**:

 **Aby zmienić kierunek strzałki. Zmieńmy go w ten sposób, aby uczniowie mogli przewodzić swoim procesem uczenia się.** 

Podążając za [Przewodnikiem po eduScrumie](https://slabstatic.com/prod/uploads/oui3ndfr/posts/attachments/nZRgMeXVpjtoafqkCHzZ1JpE.pdf) 

> eduScrum to proces współtworzenia (ang. cocreative- łączący kreatywność ze współpracą), w którym uczniowie nie są obarczani odpowiedzialnością, ale sami czują się odpowiedzialni za swoją pracę i proces uczenia się. 

![uczennica](img/student.jpg "uczennica")

**Korzyści z takiego podejścia**:

* Zmiana odpowiedzialności za proces uczenia się przechodzi z nauczyciela na uczniów. 
* Rolą nauczyciela jest inspirowanie, wspieranie i prowadzenie uczniów. Uczniowie są bardziej zmotywowani, ponieważ mają autonomię i mogą podejmować własne decyzje. 
* Rozpoznawanie problemów indywidualnych jednostek staje się prostsze i jest więcej przestrzeni, aby im pomóc. 
* Uczniowie mogą się uczyć od siebie nawzajem i przekazywać wiedzę zamiast być tylko biorcami - podwójna korzyść, ponieważ mogą się uczyć także poprzez uczenie innych.
* Nauczyciel ma więcej czasu na wspieranie i prowadzenie uczniów.

### 2. Dlaczego: Umiejętności 21 wieku

W 2015 roku Światowe Forum Ekonomiczne opublikowało raport zatytułowany  ["Nowa wizja edukacji: odblokowanie potencjału technologii”](http://www3.weforum.org/docs/WEFUSA_NewVisionforEducation_Report2015.pdf).

Raport ten opisuje 16 umiejętności, które są niezbędne w edukacji w 21 wieku: 

* Podstawowe Umiejętności
* Kompetencje
* Cechy charakteru

Wybaczcie jeśli moje bezpośrednie tłumaczenie nie jest najlepsze. Poniżej możecie zobaczyć obrazek z tego raportu. Te dwie ostatnie pewnie łatwiej nazwać “kompetencjami miękkimi”. 

![Umiejętności 21 wieku](img/21stcentury.PNG "Umiejętności 21 wieku")

Jak wspominają w raporcie:

> Aby dobrze funkcjonować w szybko rozwijającym się za pomocą technologii świecie, uczniowie muszą nabyć nie tylko umiejętności językowe, matematyczne, czy związane z naukami ścisłymi, ale także być ekspertami w krytycznym myśleniu, rozwiązywaniu problemów, wytrwałości, współpracy i ciekawości. (...) w dzisiejszym świecie nastawionej na innowacje ekonomii, pracownicy potrzebują innego zestawu umiejętności niż w przeszłości. 

\*\*Czy rzeczywiście kształtujemy te wszystkie umiejętności w szkole?

Obawiam się, że w tradycyjnym, linearnym sposobie nauczania, skupiamy się głównie na tych podstawowych umiejętnościach pomijając pozostałe kompetencje. I w ten sposób odnaleźliśmy kolejne “Dlaczego”:

**Aby pomóc uczniom wykształcić umiejętności 21 wieku, które są potrzebne w dzisiejszym, szybko zmieniającym się świecie.**

To jest dokładnie cel [eduscruma](https://slabstatic.com/prod/uploads/oui3ndfr/posts/attachments/nZRgMeXVpjtoafqkCHzZ1JpE.pdf):

> W eduScrum uczenie się zajmuje centralne miejsce: lepsze uczenie się, uczenie się lepszej współpracy i poznawanie siebie lepiej. Ponadto, taki styl pracy dostarcza więcej odpowiedzialności, przyjemności i energii, prowadząc do lepszych wyników i skrócenia czasu realizacji. 
>
> ![Kompas zwinnego nauczania](img/compass.jpeg "Kompas zwinnego nauczania")

Źródło: https://www.eduscrum.nl/resources

**Korzyści:**

* Tworzymy lepszą przyszłość i członków społeczeństwa, którzy będą w stanie łatwiej przystosowywać się do zmian. Uczniowie uczą się jak współpracować ze sobą. To jest umiejętność, która będzie im niezbędna w relacjach w pracy, w domu i z przyjaciółmi.
* Kształtujemy ludzi, którzy nie są tylko biorcami wiedzy, ale potrafią myśleć krytycznie, mieć swoją własną opinię i być w stanie decydować jakie jest najlepsze rozwiązanie. Ich wytrwałość, kreatywność i ciekawość pomoże nam w rozwiązywaniu problemów w naszych społeczeństwach.
* Co więcej, będą w stanie oni krytycznie obserwować i analizować swoje działania, a przez to także zmieniać je na lepsze. 
  What is more, they can critically observe their own actions and improve themselves. - 
* Umiejętności komunikacyjne pomogą uczniom nie tylko w wyrażaniu swoich potrzeb, ale także w lepszym rozumieniu innym, słuchaniu innych i wykształceniu empatii.

### 3.Dlaczego: motywacja i rezultaty

Część z Was zapewne myśli - “Czekaj, czekaj, to brzmi pięknie, ale my wciąż musimy przygotować uczniów do egzaminów. Potrzebujemy pomóc im w osiąganiu dobrych wyników”.

To jest ten moment, kiedy część mnie jest bardzo smutna, bo wiem jak bardzo ten świat jest napędzany przez wyniki i wiem, że w czasie tego procesu “osiągania” zapominamy często o **ludziach**.

Ale nie przejmuj się! W [eduScrumie](https://slabstatic.com/prod/uploads/oui3ndfr/posts/attachments/nZRgMeXVpjtoafqkCHzZ1JpE.pdf) ta część jest także uwzględniona:

> eduScrum to ramy postępowania (ang. framework), w obrębie których nauczyciel i uczniowie rozwiązują złożone, ambitne problemy i realizują cele nauczania dbając o najwyższą możliwą jakość w produktywny i kreatywny sposób.

Nauczyciele często narzekają na brak zaangażowania ze strony uczniów. I to jest nasze ostatnie, trzecie **dlaczego**:

**Aby zmotywować uczniów wewnętrznie poprzez danie im autonomii, która prowadzi także do poprawienia wyników akademickich.**

**Korzyści**:
* Początkowo będzie to wymagało pewnego wkładu, aby zmienić stary sposób pracy, ale wraz z momentem, kiedy uczniowie zrozumieją swoje mocne strony, będą bardziej zmotywowani i ich wyniki również staną się lepsze. 
* Co ciekawe, kiedy uczniowie przestaną się uczyć dla lepszych wyników, będa bardziej ciekawi i głodni wiedzy. 
* Nauczyciel nie musi już wyjaśniać uczniom jak mają osiągnąć swoje cele, jego rolą jest tylko wyjaśnienie dlaczego i co mają osiągnąć. 
* W pewnym momencie uczniowie nie będą się uczyć tylko w ramach tego co jest w podstawie programowej, ale przekroczą te ramy ze względu na ich ciekawość.

## Jakie jest Twoje Dlaczego?

Wiem, że ten post jest już całkiem długi, a mimo to nie dowiedziałaś się czym dokładnie jest [eduScrum](https://eduscrum.com.au/). Ale nie martw się, wyjaśnię wszystko w kolejnych artykułach. Chciałam zacząć od analizy naszych potrzeb edukacyjnych, aby móc się do tego później odnosić.

Mogłabym pisać jeszcze o wielu innych powodach, dla których uważam, że potrzebujemy takiego sposobu nauczania jak [eduScrum](https://eduscrum.com.au/) w edukacji, ale zostawię trochę miejsca na Twoją refleksję. 

**Dlaczego uważasz (jeśli uważasz), że potrzebujemy zmiany w edukacji? Czy doświadczyłaś trudności jako uczeń lub nauczyciel w szkole? Czy jest cokolwiek, co chciałabyś zmienić w edukacji gdybyś mogła?**

Daj znać jeśli ten temat jest dla Ciebie interesujący i które części chcesz poznać głębiej. Jeśli masz ochotę dowiedzieć się więcej o eduScrumie, zapraszam Cię serdecznie na mój eduScrum Basic Training - Szkolenie z Podstaw eduScruma.


Ten post jest dedykowany dla każdego, kto troszczy się o edukację i chciałby odkryć innowacyjne sposoby jak pomóc uczniom wzrastać.

eduScrum - dlaczego go potrzebujemy w edukacji?

**Mam na imię Renata. Lubię poznawać ludzi, odkrywać świat i uczyć się poprzez doświadczenia. Wierzę, że rozwój może zacząć się wszędzie - w podróży, podczas ważnych spotkań, nowych doświadczeń albo wtedy, gdy spojrzymy na świat z innej perspektywy.**

RBeyond to nowy rozdział mojej drogi - poza tym, co znane, poza oczekiwaniami i poza granicami, które sami sobie wyznaczamy. Poprzez podróże, spotkania z ludźmi i różnymi kulturami oraz refleksje nad życiem odkrywam nowe perspektywy i uczę się żyć bardziej świadomie.

Kontynuuję ducha *Let's Scrum it!:* ciekawość, chęć uczenia się i otwartość na zmianę, przenosząc te wartości poza klasę i w szeroki świat.

**Witaj w RBeyond. Odkrywajmy to, co znajduje się poza tym, co znamy.**

Już wkrótce ruszam autostopem z Polski do Indii. Chcę poznawać świat z bliska, spotykać ludzi, odkrywać nowe kultury i uczyć się tego, czego nie znajdę w żadnym podręczniku.

Zapisz się do newslettera RBeyond, jeśli chcesz towarzyszyć mi w tej podróży. Będę dzielić się historiami z drogi, spotkaniami, odkryciami i przemyśleniami, które pojawią się po drodze.

**Do zobaczenia gdzieś po drodze!**

HISTORIE Z DROGI, SPOTKANIA I NOWE PERSPEKTYWY

Wyrusz ze mną w drogę

Interaktywne, oparte na praktycznych ćwiczeniach szkolenie podczas którego nauczysz się podstaw eduScruma oraz dowiesz się jak możesz zaaplikować go do swoich przedmiotów, kursów.

Szkolenie z podstaw eduScrum

Zajęcia jogi dla dzieci wspierające radosny ruch, koncentrację i emocjonalną równowagę. Przyjazna przestrzeń, w której dzieci odkrywają siłę ciała, oddechu i uważności poprzez zabawę.

Joga dla dzieci

Spersonalizowany przewodnik po Krakowie przygotowany na podstawie Twoich zainteresowań i stylu podróżowania. Odkryj miasto z perspektywy osoby mieszkającej w Krakowie i poznaj miejsca, które naprawdę pasują do Ciebie.

Witaj w Rbeyond!

Wyrusz ze mną w drogę

HISTORIE Z DROGI, SPOTKANIA I NOWE PERSPEKTYWY

Najnowsze posty na blogu