
Serbia i podróż w głąb siebie
1 listopada 2026 • 4 min to read
Serbia i podróż w głąb siebie
Spis treści
Plany i kontrola
Zawsze myślałam o sobie, że jestem jedną z tych osób, które nie podążają za ściśle określonym planem. I że jestem spontaniczna, kiedy podróżuję. Zdałam sobie jednak sprawę z tego, że to nie do końca prawda. Może i nie planowałam każdego kroku podczas moich podróży, ale jednak lubiłam mieć pewną kontrolę nad sytuacją.
Podczas ostatnich paru miesięcy obserwowałam, co się ze mną dzieje, kiedy odpuszczam kontrolę i nie mam planu.
Serbia i czas ze sobą
Kiedy sprzedałam moje rzeczy, spakowałam Cookiego oraz wszystko, co mi zostało, do samochodu, miałam jeden cel w głowie – dotrzeć do Serbii. Wynajęłam tam małą chatkę na kompletnym odludziu. Nie w znanym mieście ani w miejscu, które jest pełne atrakcji czy szczególnie popularne.
Wybrałam się tam samochodem, z dwoma przystankami po drodze – na Słowacji i na północy Serbii. Zdałam sobie sprawę z tego, że była to moja pierwsza podróż za granicę własnym samochodem. I pierwsza na tak daleką odległość.
Oczywiście czułam się przez to trochę zestresowana (także ze względu na Cookiego, bo chciałam zadbać o to, żeby dobrze czuł się w nowym środowisku).
Z drugiej strony czułam ekscytację. Wiedziałam, że ta podróż rozpoczyna zupełnie nowy etap w moim życiu.
Ciepłe powitanie
Pamiętam ten moment, kiedy w końcu dotarliśmy z Cookiem do Serbii. Właściciel chatki przywitał nas i był niesamowicie miły. Pokazywał mi wszystko, ale wyglądał, jakby trochę stresował się tym, czy mi się spodoba, bo chatka nie była przecież luksusowa. Ale dla mnie była perfekcyjna. Drewniany domek z hamakiem na tarasie oraz wieloma drzewami owocowymi wokół.
Czułam się, jakbym znalazła się w małym, przytulnym niebie.
Dodatkowo powitała nas suczka, która od razu zaprzyjaźniła się z Cookiem. To sprawiło, że poczułam się spokojniejsza, bo wcześniej martwiłam się, jak Cookie poradzi sobie w nowym środowisku.
Powolne życie
Podczas mojego pobytu w Serbii musiałam na nowo nauczyć się zwalniać. Było to niezwykle trudne po tych wszystkich intensywnych i zabieganych miesiącach. Jednak w pewnym momencie udało mi się stworzyć nowe codzienne rutyny i bardzo mi to pomogło.
Po obudzeniu się szłam na spacer z Cookiem, a potem zbierałam świeże owoce prosto z drzew. Podczas mojego pobytu zmieniały się sezony na poszczególne owoce. Zaczęłam od zbierania jednego rodzaju śliwek, potem dojrzał kolejny, następnie pojawiły się gruszki, jeżyny, jabłka i na końcu winogrona.
Po zebraniu owoców i zabawie z psami karmiłam Cookiego (czasami także jego przyjaciółkę. Chociaż nie jestem pewna, czy nie było to już jej drugie śniadanie :D) i przygotowywałam owsiankę ze świeżymi owocami oraz kawę.
Jedzenie śniadania przed chatką, pod drzewem, stało się kolejnym rytuałem. Podobnie jak picie porannej kawy. Wiem, że brzmi to jak bardzo proste czynności, ale sprawiały mi ogromną przyjemność i były dla mnie ważne, żeby dobrze zacząć dzień.
Były także inne wartościowe elementy dnia, które miały dla mnie znaczenie, takie jak drzemka, praktyka jogi (w końcu ją zaczęłam, ale nie od pierwszego dnia!), czytanie i pisanie.
Pomiędzy tymi aktywnościami uważnie obserwowałam siebie. I wiesz co? Miałam problem z byciem tylko ze sobą. Oczywiście byłam z Cookiem, ale mam na myśli przebywanie bez innych ludzi. Moje ciało było tak bardzo przyzwyczajone do bycia otoczoną ludźmi i funkcjonowania w ciągłym trybie aktywności.
Dlatego na początku wysyłałam mnóstwo wiadomości do różnych osób i dzwoniłam do znajomych.
Po tej fazie w końcu zdałam sobie sprawę z tego, co robiłam. Uciekałam przed sobą. Przestałam więc być tak aktywna społecznie i pozwoliłam sobie po prostu być.
Oczywiście spotykałam ludzi i spędziłam z nimi wartościowy czas, ale starałam się jednak bardziej skupić na byciu ze sobą.
Serbia pozostanie w mojej pamięci jako miejsce pełne spokoju. Miałam także kilka bardzo miłych doświadczeń z lokalnymi mieszkańcami, którzy zaprosili mnie nawet na kawę (bez używania angielskiego! Udało nam się porozumieć, używając tylko serbskiego i polskiego) i podarowali mi świeże pomidory oraz ogórki ze swojego ogródka. Ludzie z sąsiedztwa również byli bardzo mili – witali mnie i Cookiego i uśmiechali się do nas podczas spacerów.
Jeśli mam być szczera, nie chciałam opuszczać tego miejsca, ale musiałam ze względu na zabieg medyczny, który czekał na mnie w Krakowie.
Oczywiście to, czego doświadczyłam, nie było pełnym obrazem Serbii, ponieważ zobaczyłam tylko to małe miasteczko – Negotin. Mimo to będę mieć dobre wspomnienia z tego miejsca. Pozostanie w mojej głowie jako miejsce, w którym mogłam zwolnić i oddać się wielu wewnętrznym refleksjom.
Refleksja
Kiedy ostatnio spędziłaś/spędziłeś czas w samotności? Zapomniałam wspomnieć, że zrobiłam sobie również przerwę od social mediów. Zatem kiedy ostatni raz spędziłaś/spędziłeś czas sam na sam ze sobą, bez social mediów?
Chcesz dowiedzieć się więcej na temat moich podróży?
Zapisz się na Newsletter i dołącz do społeczności RBeyond!
